Kolay değildir insanın kendi ile yüzleşebilmesi…
Bir ömür yaşadığı olaylarda “Benim de payım var” diyebilmesi…
Var ise kendi hatası “Ama sevmiştim” diyerek, durumu hoş görülür hala getirmeye çalışması; “Evet, yaptım… Ben hata yaptım” demekten daha kolay gelir…
Ne hissettiğini sorgulamak değil de bağımlılık, hırs, tutku ya da alışkanlık duygusunu sevgi diye yorumlamak daha kolay gelir…
“Beni üzmesine, ben izin verdim” demek yerine, “Beni çok üzdü” demek kolay gelir…
“Beni terk etti” diyerek üzülmek kolaydır da, “İlişkimi düzeltmek için hiçbir şey yapmadım” demek vicdan ister mesela…
Ne yaptığını söylemek kolaydır da, ne yapmadığını itiraf etmek yürek ister…
İyi niyeti kullandıkları için başkalarını kızmak kolaydır da, iyi niyetini kendinin kullandırdığını kabul etmek farkındalık ister…
Sonra,
“Çok değişti” demek kolaydır da, aslında değişmediğini zaten aslının o olduğunu anlamak bilinç ister…
Aldatılmak kolaydır da, aldatıldığını söylemek özgüven ister…
Şiddet görmek kolaydır, “Ben bunu yaşamayı hak etmiyorum” deyip silkelenmek ise ruh ister…
Geçmişe takılı kalmak kolaydır, anı yaşamak ise tutku ister…
Duyguları bastırmak kolaydır, hissettiklerini söylemek ise mangal gibi yürek ister…
“Hayallerime ulaşmıyorum” demek kolaydır, hayalleri gerçekleştirmek ise emek ister…
Konuşmak kolaydır, dinlemek ise derviş sabrı ister…
Öfkeyle kalkmak kolaydır, anlayışla karşılamak empati ister…
İyilik yapana iyilik ile karşılık vermek kolaydır, kötülük yapana iyilik etmek erdem ister…
Ölmek kolaydır, yaşamak cesaret ister…
Herkes gibi olup kurban bilinmek kolaydır, kendin olup istediğin hayatı yaşamak kahramanlık ister…
Çünkü sadece kendi ile, korkuları ile yüzleşenler kahraman olabilirler…