Advert

BİR GÜN ALKIŞ, ERTESİ GÜN VİCDAN!

Göksel KAYSERİ

19-11-2026 15:24

Takvimde yan yana duran iki gün var: 24 Kasım Öğretmenler Günü ve 25 Kasım Kadına Yönelik Şiddete Karşı Uluslararası Mücadele Günü.

Biri geleceğimizi yetiştirenlere duyduğumuz minnetin, diğeri insanlığımızın hâlâ aşamadığı bir utancın günü.

Ne garip değil mi?

Bir gün öğretmenlerimize çiçek veriyor, ertesi gün kadınların yaşama hakkını savunuyoruz. Bir gün eğitimin kutsallığından söz ediyor, ertesi gün eğitimin bile ortadan kaldıramadığı cehaletin sonuçlarıyla yüzleşiyoruz.

Üstelik bunu her yıl yapıyoruz.

Çiçekler değişiyor, konuşmalar değişiyor, afişler değişiyor. Ama sorunların önemli bir bölümü ne yazık ki yerli yerinde duruyor.

24 Kasım, Cumhuriyetimizin kurucusu Mustafa Kemal Atatürk'ün Millet Mektepleri Başöğretmenliği unvanının 1928'de resmiyet kazanması nedeniyle, 1981 yılından bu yana Öğretmenler Günü olarak kutlanıyor.

Öğretmenlik, yalnızca okuma yazma öğretmek değildir. Bir çocuğa düşünmeyi, sorgulamayı, doğruyla yanlışı ayırt etmeyi, vicdanlı olmayı ve başkasının hakkına saygı göstermeyi öğretmektir.

Hepimizin hayatında iz bırakan bir öğretmeni vardır.

Belki ilk harfi öğreten, belki başımızı okşayan, belki de kimsenin bize inanmadığı bir anda omzumuza dokunup "Sen başarırsın." diyen biri...

Aradan onlarca yıl geçer. Okulun sırasını, sınıfın duvarlarını, hatta bazı arkadaşlarımızın isimlerini unuturuz. Ama o öğretmenin sesini unutmayız.

İşte öğretmenlik, biraz da insanın başka bir insanın hayatında bıraktığı silinmez izdir.

Ancak günümüzün ironisi burada başlıyor.

Öğretmenlerden geleceğimizi aydınlatmalarını bekliyoruz ama onların sorunlarını çözmekte aynı kararlılığı gösteremiyoruz. Eğitimden söz açıldığında mangalda kül bırakmıyoruz ama bilimsel düşünceye, eleştiriye ve farklı fikirlere tahammül etmekte zorlanıyoruz.

Bir taraftan çocuklarımıza özgür düşünmeyi öğretmelerini istiyoruz, diğer taraftan sorgulayan insanlardan rahatsız oluyoruz.

Ezberleyen nesiller istemediğimizi söylüyor, sorgulayan nesillerden korkuyoruz.

Ve ertesi gün geliyor.

25 Kasım...

Bu tarihin de acı bir geçmişi var. Dominik Cumhuriyeti'nde diktatörlüğe karşı mücadele eden Mirabal kardeşler, 25 Kasım 1960'ta katledildi. Onların anısı, kadınlara yönelik şiddete karşı uluslararası mücadelenin simgelerinden biri oldu.

Bugün dünyanın pek çok yerinde kadınlar yalnızca fiziksel şiddete değil; psikolojik, ekonomik, cinsel ve dijital şiddete de maruz kalıyor.

Türkiye'de de kadınların öldürüldüğü, tehdit edildiği, susturulmaya çalışıldığı haberleriyle karşılaşıyoruz.

Haberleri okuyoruz, üzülüyoruz, tepki gösteriyoruz.

Sonra?

Yeni bir haber gelene kadar hayatımıza devam ediyoruz.

İşin en acı tarafı da bu.

Kadına saygıyı dilimizden düşürmüyoruz ama kadının kendi hayatı hakkında karar verme hakkını tartışmaya açabiliyoruz.

Kadınlarımızın başımızın tacı olduğunu söylüyoruz. Oysa kadınların baş tacı olmaya değil; eşit haklara, özgürlüğe, güvenliğe ve insan onuruna yakışır bir yaşama ihtiyacı var.

Kadını anne olduğu için kutsallaştırırken birey olarak haklarını görmezden gelmemeliyiz. Çünkü bir kadının değerli olması için anne, eş ya da birinin kızı olması gerekmiyor.

Kadın, yalnızca insan olduğu için değerlidir.

Peki, bu iki günün ortak noktası nedir?

Bence tek kelimeyle eğitim.

Bir öğretmen çocuğa yalnızca matematik, tarih veya Türkçe öğretmez. Bir kız çocuğuna kendi ayakları üzerinde durabileceğini, bir erkek çocuğuna ise gücün şiddet uygulamak değil, başkalarının haklarına saygı göstermek olduğunu da öğretebilir.

Ama bütün sorumluluğu öğretmenlerin omuzlarına yüklemek de haksızlık olur.

Çünkü eğitim okul kapısında başlayıp bitmez. Evde, sokakta, televizyonda, siyasette, kısacası hayatın her alanında devam eder.

Çocuğuna şiddetin yanlış olduğunu anlatıp evde eşine bağıran bir babanın, kadın haklarından söz edip kadınları aşağılayan bir siyasetçinin, öğretmene saygıdan bahsedip onun emeğini değersizleştiren bir toplumun önce kendi çelişkileriyle yüzleşmesi gerekir.

Artık güzel sözlerden biraz daha fazlasına ihtiyacımız var.

Öğretmenlerimizin yılda bir gün alkışlanmaya değil, yılın her günü hak ettikleri saygıyı ve çalışma koşullarını görmeye ihtiyacı var.

Kadınların ise yılda bir gün hatırlanmaya değil, yılın 365 günü güven içinde yaşamaya ihtiyacı var.

Belki de bu yüzden 24 ve 25 Kasım'ı birbirinden ayrı düşünmemeliyiz.

Çünkü öğretmene değer vermeyen bir toplum geleceğini, kadına değer vermeyen bir toplum ise insanlığını kaybeder.

Ve ben bu iki anlamlı günün sonunda, içimden geçenleri birkaç samimi cümleyle ifade etmek istiyorum.

Başta Başöğretmenimiz Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bizlere bir harf öğreten, yolumuzu aydınlatan, yanlışlarımızı düzelten, doğrularımızı güçlendiren, hayatımıza dokunan bütün öğretmenlerimizin önünde saygıyla eğiliyorum.

Hayatta olan öğretmenlerimize sağlık, huzur ve mutluluk diliyor; aramızdan ayrılanları sevgi, saygı ve rahmetle anıyorum.

Ayrıca hayatın her alanında emeğiyle, bilgisiyle, cesaretiyle ve sevgisiyle var olan; haksızlığa boyun eğmeyen, zorluklara rağmen mücadeleden vazgeçmeyen bütün kadınları saygıyla selamlıyorum.

Şiddet sonucu yaşamını yitiren kadınları hüzünle anıyor, geride kalanların adalet mücadelesinin karşılık bulmasını diliyorum.

Bana bir harf öğretene de bir hayatı mümkün kılan bütün kadınlara da gönülden teşekkür ediyorum.

Emeklerini, fedakârlıklarını ve bizlere kattıkları değerleri unutmadım, unutmayacağım.

Hepsine sonsuz saygı, şükran ve minnetlerimi sunuyorum.

Ve son bir dileğim var:

Öyle bir ülke olalım ki 24 Kasım'da öğretmenlerimize yalnızca teşekkür etmeyelim, hak ettikleri değeri de verelim. 25 Kasım'da ise kadınların hayatta kalabilmek için mücadele etmek zorunda olmadığı bir geleceği konuşalım.

Çünkü gerçek bir teşekkür, güzel sözlerle değil, o sözlerin gereğini yerine getirmekle anlam kazanır.

DİĞER YAZILARI İKİ DAKİKA 01-01-1970 03:00 30 EKİM'DE TESLİMİYET, 29 EKİM'DE CUMHURİYET! 01-01-1970 03:00 Bir Gün Yaşarız Derken 01-01-1970 03:00 KENDİNE NE FAYDAN VAR? 01-01-1970 03:00 URLA’NIN İŞGALİ ÜÇ YIL SÜRDÜ, UNUTMASI YÜZ YIL… 01-01-1970 03:00 BAĞBOZUMU VAR, BAĞ NEREDE? 01-01-1970 03:00 Siyaset Geçer, Kırgınlık Kalır 01-01-1970 03:00 Kadınsız Kurtuluş Olmazdı 01-01-1970 03:00 SAHİP OLMAK DEĞİL, YAŞAMAK 01-01-1970 03:00 TAVRI SEN BELİRLERSİN 01-01-1970 03:00 DELİLER GEMİSİ 01-01-1970 03:00 AFFEDEN BAYRAM 01-01-1970 03:00 URLA’NIN ATEŞİ 01-01-1970 03:00 Baş Tacımız, Çelişkimiz, Gerçeğimiz 01-01-1970 03:00 KAVANOZU KİM SALLIYOR? 01-01-1970 03:00 Hayatta Kalan Nesil 01-01-1970 03:00 Eşek Olun, Akıllı Olmayın 01-01-1970 03:00 Bayram mı, Mücadele mi? 01-01-1970 03:00 ÖLÇÜSÜZLÜĞÜN YENİ NORMALİ 01-01-1970 03:00 URLA AYNASI 01-01-1970 03:00 YETKİ KİMDEYSE, BU YAZI ONA 01-01-1970 03:00 UNUTURSANIZ, TEKRAR YAŞANIR. 01-01-1970 03:00 PRESTİJ SOFRADA 01-01-1970 03:00 URLA 2025 YÜKSELİŞİN YILI 01-01-1970 03:00 Sandığın Yarısı Açıldı 01-01-1970 03:00 İmar Değişikliğinde %90 Pay Düzeni 01-01-1970 03:00 ÇOK YAŞA ÖĞRETMENİM 01-01-1970 03:00 “Dikili Ağaç Yokmuş Diyorlar…” 01-01-1970 03:00 Gençler değil… 01-01-1970 03:00 Urla’da 119 itiraz, 1 rest: Toprak kazandı 01-01-1970 03:00 Zekâya Karşı Toplu İğne 01-01-1970 03:00 Urla’da Bu Hafta: Gaziler, Driftçiler ve Yalaz’ın Dönüşü 01-01-1970 03:00 Direnişin İlk Kıvılcımı 01-01-1970 03:00 “Bu Kadarına da Pes” Dedirten Türkiye Manzaraları 01-01-1970 03:00 Urla’da Demokrasi 01-01-1970 03:00 Yeniden Doğan Anadolu: Ekolojik Dirilişin Hikâyesi 01-01-1970 03:00 MARİFET TESTİYİ KIRDIRMAMAK 01-01-1970 03:00 KİMSEYİ DİNLEME 01-01-1970 03:00 TÜLÜTABAKLAR 01-01-1970 03:00 TARİHİ BİLMEK GEREK 01-01-1970 03:00 Annelerimiz bizim baş tacımızdır. 01-01-1970 03:00 GÜVEN 01-01-1970 03:00 MUTLU ÖKÜZ 01-01-1970 03:00 MUTLU 01-01-1970 03:00 KAHRAMAN 01-01-1970 03:00 KADIN 01-01-1970 03:00 Tavsiye 01-01-1970 03:00 DEPREM ÖNCESİ VE SONRASI 01-01-1970 03:00 Bana ne, ben haklıyım 01-01-1970 03:00 BULDUMCUK SİYASETİ 01-01-1970 03:00 İLAHİ MAHKEME 01-01-1970 03:00 ALMANLAR BİZİ NASIL KISKANMASIN? 01-01-1970 03:00 DEVRİN İNSANI 01-01-1970 03:00 SEVDİK 01-01-1970 03:00 Anomik misin kardeş? 01-01-1970 03:00 URLA NASIL KURTULUR? 01-01-1970 03:00 TAVUK ÇALINDI 01-01-1970 03:00 MÜDÜRÜN İTİRAFLARI 01-01-1970 03:00 URLA DEVLET HASTANESİ ŞAŞIRTTI 01-01-1970 03:00 ARADA BİR “DURMAK” GEREK 01-01-1970 03:00 YETİŞ GAZETECİ YETİŞ! 01-01-1970 03:00 Bildiniz mi? 01-01-1970 03:00 MÜBAREK DELEGELER 01-01-1970 03:00 BİLEN VAR 01-01-1970 03:00 CEHALET BEDAVA… 01-01-1970 03:00 YARALARIMIZA MERHEM OLDULAR 01-01-1970 03:00 MIZRAK 01-01-1970 03:00 31 MART’TA NELER OLDU? 01-01-1970 03:00 BOĞAZLARDA SATRANÇ HAMLELERİ 01-01-1970 03:00 URLA HAVAALANI 01-01-1970 03:00 Ağacın kurdu içinde olur 01-01-1970 03:00 URLA SİYASET SARMALI 01-01-1970 03:00 Urla Belediye Başkanı kim olacak? 01-01-1970 03:00 Allah Urlalıya sabır versin! 01-01-1970 03:00 Seçimlere hazır mıyız? 01-01-1970 03:00 BU BİR İHBARDIR 01-01-1970 03:00 URLALIYA KIŞ KIŞ 01-01-1970 03:00 DERS ZİLİ ÇALDI 01-01-1970 03:00 ISSIZ ADA 01-01-1970 03:00 KARIŞIK İŞLER 01-01-1970 03:00 NE YAKINIYORSUN? 01-01-1970 03:00 URLALI KENDİNİ VURDU 01-01-1970 03:00 GAZETECİ İSTEMİYORLAR 01-01-1970 03:00 “Urla’da çay da mı içmeyelim?” 01-01-1970 03:00 URLALILARA YOL GÖRÜNDÜ 01-01-1970 03:00 KARNE ZAMANI 01-01-1970 03:00 URLA DÜŞTÜ! 01-01-1970 03:00 MEŞHUR HAREKET 01-01-1970 03:00 Nerede o eski bayramlar? 01-01-1970 03:00 ÇAKALLIK 01-01-1970 03:00 BOĞAZLARDA SATRANÇ HAMLELERİ 01-01-1970 03:00 PANKART KRİZİNİN URLA İLE İLGİSİ YOK 01-01-1970 03:00 MÜTEAHHİTLİĞİN YASASI YOK! 01-01-1970 03:00 ALTI ATTIK, BİRİNİ GERİ ALDIK 01-01-1970 03:00 Çok mu zor “bilmiyorum” demek? 01-01-1970 03:00 Hoş geldin 2023 01-01-1970 03:00 AĞLATAN ÖYKÜ 01-01-1970 03:00 ATATÜRK 10 KASIM’DA ÖLMEDİ 01-01-1970 03:00 29 EKİM’İN SIRRI 01-01-1970 03:00 HOLLYWOOD URLA 01-01-1970 03:00 TARKAN’DAN SUBLİMİNAL BOMBARDIMAN 01-01-1970 03:00 SİZ UYURKEN NELER OLDU? 01-01-1970 03:00 Urla’da Engelsiz Cami, Engelsiz İbadet 01-01-1970 03:00