ne dağlar kol kanat germiş üstüne efeler gibi
sen öksüz...
ne duru dereler çıkmış yoluna
uzayıp giden bedeni kıvrım kıvrım dişi gibi
paçalarını sıvadığında
şırıl şırıl o dereler diz kapaklarından öpmüş senin
sen yalnız...
nice düğün dernek görmüş
kirve olmuş horon etmişsin
sen tek...
kadın erkek çevren saka kuşları gibi cıvıl cıvıl
kim tanısa seni
ona can olmuş
candan olmuşsun
yaren olup
yoldaş olmuşsun
sen yek...
uzaktan uzağa korkmuşlar senden
biraz öfkeli biraz kıskanç
arada kibirli bilmişler seni
bilmezler sen pamuk gibi...
ah nerden bilsinler ki
sen sıcacık kendi halinde uysal bir çocuk
alevli bir çift ele özlemli
ninnilerle uyumaya hevesli
sen sevilmeye deli
sen sevmeye hasretli
sen bata çıka kimsesiz...
/Rabia Sümerval