bazı sabahlar güneşin doğuşu
yaşamın gölgeli dönemlerine benzer
güneş doğar
ama sen gün batıyor sanırsın...
güneşin sarı ışığı
yükseldikçe kırık beyaz tüllere sarılır
baktıkça o kırık beyaza
kendini ortasında sanırsın...
bir martı havalanır denizden evlerin çatısına doğru
o an sılayı terk etme duygusu ruhunda sinsice belirir
sılada kalıp kahrolmak ile
sıladan gidip de dönmemek arasında sıkışıp kalırsın...
dönüp iskelede bağlı duran teknelere bakarsın
denize vuran gölgelerinde hare hare dilsiz bir teslimiyet
boğazında yarım kalmış bir yutkunma...
yolun kenarına tutunmuş palmiye ağacı ilişir gözüne
gövdesi güçlü göğe meydan okur gibi gözükse de
sırma saçları hüzünle dalgalanır...
tutunamazsın bazı sabahlar hiçbir şeye
tutunamazsın gölgeli dönemlerde hiçbir inceliğe
göğüs boşluğundaki uçurumdan yuvarlanırsın...
/Rabia Sümerval