Unutmayı
Ayrıldıktan sonraya bırakanlar
Bir hastalığın pençesine düşmüş gibi
Unutmak isteyip de unutamamanın
Gel gitleri ile yaşarlar...
Her sabah bir yeniden
Yenidenlik duygusu ile uyanırlar...
Unutamadığı aniden karşısında belirecek gibi olur
O saatten sonra gördükleri her şeyde unutamadıkları vardır...
Yazıp çizdiklerinde
Çalınan şarkıların bir yerinde
Unutamadıkları eşlik eder şarkıya hem de kendi sesiyle...
Gülüp konuştukları da o an unutamadıklarıdır...
Hatta hiç tanımadıklarının yüzüne
Unutamadıklarına bakar gibi bakarlar...
Bu arada en büyük yanılgıyı
O hiç tanımadıklarına yaşatırlar
O bakışı o akışı kendilerine sanırlar...
Gün öyle böyle geçer biter de
Güneş batacağına yakın saatlerde
Unutamamanın atakları başlar...
Havanın rengi ahengi
Bir başka türlü coşarlar
Nabızları sayılamayacak kadar hızlanır...
Hele o olmaz olası akşamlar!
Unutamadıklarını karanlıkta canlanır ilahlaşır
Affedemedikleri ne varsa
Hepsini affeder unuturlar...
Uykuya dalmadan önce
Kafayı kendilerine takarlar
Unutmayı ayrıldıktan sonraya bıraktıkları için
Ayrılığın gelmişlerine geçmişlerine lânet okurlar.../Rabia Sümerval