Şiir yazdığım için hastalanmıyor
Ruh doktorlarına hiç gitmiyorum...
Hipnozlara terapilere taviz vermiyor
Onların ilaçları olmadan bebek gibi uyuyorum...
Öğlen uykularımda bile rüya görüyor
Kendimi mütemadiyen seviyorum...
Yazarken bir hal oluyorum
Şiiri nimet bulmuş gibi
Öpüp başıma koyuyorum...
İçimden geçeni geldiği gibi yazıyor
Karşımdakini alıp başıma taç yapıyor
İçmeden sarhoş edip
Onu zil zurna şımartıyorum...
Aştı mı çizmeyi
Altın varak gibi had yazıyor
Gemiyi azıya alana şiirle bir tokat atıyorum...
Koca koca insanlar yaşadıklarını
İçlerine nasıl sığdırır anlamıyorum
Ben tek bir sözcüğü dahi içime atmıyor
Yazıp evrene uçuruyorum...
İnce sözcük eleğim var benim
Duygularımı içinden geçiriyor
Sözcükleri un ufak ediyorum...
Tanrının ışığı duygularım
Servetimin hesabını bilmiyor
Ben sadelik içinde şükrediyorum...
/Rabia Sümerval