dışarda kar var çocuğum
sen uyurken
gece boyunca çarşaf çarşaf yağdı bahçemize
diz boyu tutmuş ağaçların altı bile...
sobanın üstünde demlenen
kabuk tarçınla ıhlamurun kokusu sarmış saçlarını
içime çekince şifa gibi kokuyorsun...
karın aydınlık ışığı yüzüne vuruyor şimdi
alnın dağların zirvesi kadar ışıltılı...
dışarda kar var çocuğum
hadi koş bahçeye
koş koşabildiğince...
aklına gelmesin geçmişin naif anıları
bu gün her şey ikimiz için
bu günü dert etme!
çözülmeyi bekleyen bir bulmaca gibi
yarınlar ve gelecek...
şu sedefli kar beyazını
kafanı kurcalayan kuruntularla gölgeleme...
dışarda kar var çocuğum
çık hadi kardan kuleler yap kendine
kocaman bir kalp yap o kulenin en tepesine
güneş çıkıp erimeye başladıkça bahçedeki kalbin
içine ılık ılık yaşamın sevinci ve sevgisi aksın
aksın akabildiğince...
dışarda kar var çocuğum
ördüğüm kazağı sırtına geçir
tiftik bereyi kulaklarına çekmeyi ihmal etme
ellerin eldiven içinde bile üşür senin
tırnakların sızlarsa soğuktan
nefesimi avuçlarında hisset
hisset hissedebildiğince... /Rabia Sümerval