günlerden sensizlik benim için
senin için günlerden bensizlik ve ümit...
biliyorum
sen bensiz ve ümitlisin şu an bile
her defasında
tam benden ümidi kesmene yakın
birden çıkıp gelir
seni nasıl da coşkuya boğardım...
ümidin bitti bitiyorken ve
hiç ummadığın bir anda
sana kısacık bir sözcük yazar yollardım
sen sevinçten çıldırmış gibi
karşılığında bana sayfalarca mektup yazardın...
sen yalnızlıktan ser sefilken
kalp yordamıyla döner dolaşır seni bulurdum...
ten alışkanlığının aşinası olmuş
ikimizi birbirine kavuşturan hep ben olmuştum...
ben bilmem hiç
konu dönüp gelmek olunca
ümit etmek ne demek bilmem...
bilmemişim hiç
sen dönmezsin dönmesine
ama ben sayısız kere
sana yana yana dönmüş dönmüş durmuşum...
günlerden sensizlik benim için
sadece sensizlik
senin için günlerden bensizlik ve ümit...
ilk günlerde ayrılıklarda ümit
şifalı merhem olur kaplar insanın kalbini
beklerken beklerken ümidin erir...
git gide
ümidin eksilir tükenir
o ilk günlerde kalbine şifalı olan ümit
an gelir koynunda beslediğin çıngıraklı yılan olur...
günlerden sensizlik benim için
senin için günlerden bensizlik ve ümit... /Rabia Sümerval