Tutunamazsın...

bazı sabahlar güneşin doğuşu

yaşamın gölgeli dönemlerine benzer

güneş doğar

ama sen gün batıyor sanırsın...

güneşin sarı ışığı

yükseldikçe kırık beyaz tüllere sarılır

baktıkça o kırık beyaza

kendini ortasında sanırsın...

bir martı havalanır denizden evlerin çatısına doğru

o an sılayı terk etme duygusu ruhunda sinsice belirir

sılada kalıp kahrolmak ile

sıladan gidip de dönmemek arasında sıkışıp kalırsın...

dönüp iskelede bağlı duran teknelere bakarsın

denize vuran gölgelerinde hare hare dilsiz bir teslimiyet

boğazında yarım kalmış bir yutkunma...

yolun kenarına tutunmuş palmiye ağacı ilişir gözüne

gövdesi güçlü göğe meydan okur gibi gözükse de

sırma saçları hüzünle dalgalanır...

tutunamazsın bazı sabahlar hiçbir şeye

tutunamazsın gölgeli dönemlerde hiçbir inceliğe

göğüs boşluğundaki uçurumdan yuvarlanırsın...

/Rabia Sümerval