Ne zaman aklıma gelsen
Bir köy evi sandık gibi
İrili ufaklı bir sürü oda
Bahçesinde koruklu sarmaşığı
Arkada dağlara bakan bir oda
Ağ ipliğinden örülmüş perdeleri
Odaya vuran güneş süzme bal misali sapsarı
Yalnız sen ve ben...
Ve bir oda dolusu erzak ilerisi için
Erişteye karışan tarhananın kokusu
Yufkaların buğday buğusu
Kavrulmuş fındık yanan ellerimiz...
Genzim dolu sen
Çekmiyor içine senden başka bir koku...
Sessiz dingin...
Sadece ikimizin soluğu
Hangi nefes senin hangisi benim
Karışıyor ayıramıyorum
Bu iç çekiş benim de olabilir belki de senin
Evin yamacında akan suyun şırıltısı
Sundurmada oynaşan güvercinlerin kanatları çat pat...
Uzaklarda havlayan köpeğin yankısı
Cama değen çınar yapraklarının hışırtısı
Yalnız sen ve ben...
Kulaklarım da sözcüklerin nefesin
Duymuyor senden başka bir nefes nefesim... /Rabia Sümerval