Öğretmenim ben… Bazen bir çocuğun suskunluğundaki sözü, bazen bir köyün karanlığındaki ışığı, bazen de bir annenin duasını duyarım. Yol gösteririm ama yolu onun yerine yürümem; çünkü öğretmenlik, bir insanın kendini keşfetmesine eşlik etmektir.
Adı muallim, hoca veya eğitmen olsun; sorumluluğu değişmez. Öğretmenlik; bilgi, sabır ve emek ister. Ve öğretmen, yalnızca ders saatlerinde değil, çocuğun bulunduğu her yerde hayatın içindedir.
Hayatın İçinden Sahneler
Mesleğimin ilk yıllarında İstanbul’da beşinci sınıfta bir öğrencim vardı. Derste uyuklar, konuşmaz, kekelerdi. Bulgaristan’dan göç etmiş soydaşlarımızdandı; kot katı bir evde yatalak dedesine ve kardeşine bakıyor, anne babası ağır koşullarda çalışıyordu. Ona sadece arkadaş oldum. Yıl sonunda yatılı bir Anadolu lisesini kazandı; ama asıl güzel olan, artık kekelemeden konuşmasıydı. Öğretmen bazen güven duyulan bir arkadaştır.
Yine İstanbul’da yöneticilik yaptığım yıllarda, bir öğrenci pencereden öğretmenin kafasına kutu kola attı. Veli ise olayı önemsemedi: "Alt tarafı bir kutu kola! Değerli zamanımı alıyorsunuz." O çocuğun yıllar sonra babasıyla yaşadığı trajik son, davranışlardaki işaretlerin zamanında görülmesinin önemini acı bir şekilde gösterdi.
Sonra yolum Şanlıurfa Ceylanpınar’a düştü. Birleştirilmiş sınıfta 93 öğrencim vardı. Köyde topallayan gençleri görünce akraba evliliği sandım; meğer onlar eski kaçakçılardan kalan "mayın hediyesi"ymiş. Orada şunu öğrendim: Öğretmen, kimi zaman bir köyde Cumhuriyet’in ulaşılabilen yegâne yüzüdür.
Zonguldak’ın dağ köyünde, madenci çocuklarıyla geçirdik günleri. Kışın karlar altında ateşlenen kızımız Aycem için sabahlara kadar dua ettik. Köyün deniz görmemiş çocuklarını ilk kez Ankara’ya, Anıtkabir’e ve Meclis’e götürdük. Gözlerindeki heyecan her yorucu anı unutturdu. Yıllar sonra o çocuklardan akademisyenler, sporcular yetiştiğini görmek en büyük ödül oldu.
Uşak’ta öğretmeni sağlık sebebiyle emekli olmuş bir sınıfı, Huzurpark’ta düzenlediğimiz piknikle ve cam kesen bir ayağa yaptığım ilk yardımla kazandım. Uşak'ta izlediğim bir programdaki Nazım Hikmet hakkındaki yakışıksız bir yoruma müdahale telefonla müdahale ederken televizyon programcılığına başladım; “Cemil Öğretmen ve Çocukları” ile “CEMİLCE”, binlerce çocuğa medeni cesaret kazandırdı. Uşak Cumhuriyet Meydanı’nda bin kişilik ekiple Nâzım Hikmet’in Kuvayı Milliye şiirini sahnelediğimizde, Vali Kadir Uysal’ın "Cumhuriyet öğretmeni olmak böyledir" sözü kulağımda küpe kaldı. Sayın valimizin her zaman gönül alan davranışlarıyla takdirleriyle onure olduğumuz zamanları aramıyoruz desem yalan olur. Gönüllülük emeğin karşılıksız olmasıdır; değersiz olması değil.
Urla Narlıdere Bilim ve Sanat Merkezi’nde, canı sıkılan bir öğrenciye İzmir’in trafik sorununu sordum; çocuk bana binalar için "araç asansörü" tasarladı. O gün anladım ki öğretmen, cevabı veren değil, merak uyandıran, doğru soru sorandır. Bir başka gün şimdi görev yaptığım okulda boğazına ekmek kaçan Yusuf’u Heimlich manevrasıyla hayata döndürdüm. Bir anlık dikkat, bir hayat kurtarırdı.
EGİAD Okulu’nda ise sınıfımdaki yoksul çocukların ayrılmasını isteyen bir veliye karşı siper oldum. Hakarete uğradım ama haklılığım mahkemede tescillendi. Öğretmen, haksızlık karşısında nasıl durulacağını da öğretir.
Ben öğretmenim.
Bazen bir köy yolunda karın açılmasını bekleyen,
Bazen bir çocuğun suskunluğuna kulak veren,
Bazen bir bayrağın gölgesinde dimdik duran,
Bazen bir öğrencinin hayaline kanat veren…
Otuz yedi yıllık meslek yaşamımda gördüm ki; bugün öğretmenden hâlâ mucizeler bekleniyor. Oysa öğretmen mucize yaratmak zorunda bırakılmamalı; çalışma koşullarıyla, özlük haklarıyla ve mesleki saygınlığıyla desteklenmelidir.
Öğretmenlik bir makam değil, vicdan meselesidir. Başöğretmenimiz Mustafa Kemal Atatürk, cumhuriyetin geleceğini eğitime emanet etmiştir. Çünkü ülkenin gerçek kalkınması, sorgulayan ve üreten nesillerle mümkündür.
Ben öğretmenim.
Alkış beklemeden emek veren, bir çocuğun başarısını kendi başarısı bilen, yıllar sonra kapısı çalındığında "Öğretmenim, beni hatırladınız mı?" sorusuyla bütün yorgunluğunu unutan...
Çünkü öğretmenlik, bir ömür süren bir yolculuktur. Ve o yolculukta en güzel ödül, bir öğrencinin hayatında "İyi ki varsınız" diyebilmesidir.
Başta Başöğretmenimiz Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere; yurdun dört bir yanında aydınlık taşıyan tüm meslektaşlarımın 24 Kasım Öğretmenler Günü kutlu olsun. Aramızdan ayrılanları saygıyla anıyorum.
Ben öğretmenim. Ve öğretmenlik, insanın geleceğe bıraktığı en güzel izdir.
