Advert

Uyuşturucu Sorunu

Serhat FİLİZ

19-11-2026 15:15

Yıllardır çocuklarla, gençlerle çalışan bir öğretmen, yazar ve çizerim. Çocuklarla resim yapıyor, hikâyeler yazıyor, onların hayal dünyalarına dokunmaya çalışıyorum. Bu yüzden uyuşturucu bağımlılığı konusunda konuşurken meseleyi yalnızca “uyuşturucu” kelimesinin içine sıkıştırmak bana doğru gelmiyor. Ben bu meselenin bir tarafında, sesini duyuramayan, anlaşılmayan, dinlenmeyen ve giderek kendi dünyasına kapanan çocukları görüyorum.

Bir çocuk, bir genç konuşmak ister. Yaşadığı korkuyu anlatmak ister, okulda başına gelenleri anlatmak ister, arkadaşlarıyla yaşadığı problemi anlatmak ister, kendisini değersiz hissettiği bir anı paylaşmak ister. Bazen hiçbir şey söylemeden sadece birinin onu fark etmesini bekler. Fakat evde anne babasıyla sağlıklı bir iletişim kuramıyorsa, sürekli çalışmak zorunda olan, çocuğuna ayıracak zamanı olmayan ya da çocuğunun duygularını önemsemeyen bir aile ortamında büyüyorsa, zaman içerisinde kendisini yalnız hissetmeye başlayabilir. İşte benim asıl korktuğum yer burası.

Çünkü çocuğun evinde kimse onu dinlemiyorsa, dışarıdaki sesler daha yüksek çıkmaya başlar. “Ben seni anlıyorum” diyen biri çıkar karşısına. “Sen bizimlesin” der. “Seni kimse anlamıyor, biz anlıyoruz” der. Tehlike çoğu zaman tam da bu noktada başlar. Çocuk uyuşturucuyu yalnızca bir madde olarak görmeyebilir; ait olmanın, kabul edilmenin, kaçışın ya da yaşadığı boşluğu doldurmanın bir yolu olarak görmeye başlayabilir. Elbette bağımlılığın tek nedeni aile değildir. Bu son derece karmaşık bir meseledir; psikolojik, biyolojik, sosyal ve çevresel birçok etken iç içe geçer. Fakat ilgisiz, iletişimsiz ve çocuğun duygusal ihtiyaçlarını görmezden gelen bir aile ortamının ciddi bir risk oluşturduğunu da görmezden gelemeyiz.

Biz çocuklarımızın odalarını kontrol ediyoruz, telefonlarını kontrol ediyoruz, arkadaşlarını merak ediyoruz, notlarını takip ediyoruz. Peki, çocuklarımızı gerçekten tanıyor muyuz? En büyük korkusunu biliyor muyuz? Kendini ne zaman yalnız hissettiğini biliyor muyuz? Okulda kimlerle arkadaşlık yaptığını değil, o arkadaşlarının yanında nasıl bir insan olduğunu biliyor muyuz? Bir çocuk “Ben iyiyim” dediğinde gerçekten iyi olup olmadığını anlayabiliyor muyuz? Bence asıl mesele burada. Çocuğu kontrol etmek kolaydır; çocuğu anlamak emek ister.

Ben yıllardır çocuklarla çalışıyorum ve şuna her geçen gün daha fazla inanıyorum: Çocukların yalnızca başarılarını değil, sessizliklerini de takip etmek zorundayız. Bir çocuğun çizdiği resimde, yazdığı hikâyede, kurduğu oyunda, hatta bazen hiçbir şey söylememesinde bile bize anlatmaya çalıştığı bir şey olabilir. Yeter ki bakmayı ve dinlemeyi bilelim.

Bu konuda yıllardır büyük bir özveriyle çalışan bir isim var: Zafer Ercan. Kendisini tanıyorum ve derin bir sevgi ve saygı duyuyorum. Zafer Ercan'ın bu konudaki çalışmalarını çok değerli buluyorum. Polislik mesleği boyunca uyuşturucuyla mücadele alanında görev yaptıktan sonra, bağımlılık konusunda kendisini akademik olarak da geliştirdi. Adli bilimler alanında yüksek lisans yaptı, bağımlılık danışmanlığı eğitimi aldı ve yıllardır okullarda, kurumlarda ve farklı platformlarda uyuşturucu bağımlılığı konusunda konferanslar vererek gençlere, ailelere ve eğitimcilere ulaşmaya çalışıyor. Onun mücadelesini değerli kılan şey, konuyu yalnızca suç ve ceza üzerinden değil, insan üzerinden ele alması. Çünkü bağımlılığın karşısına yalnızca kolluk gücüyle çıkılamayacağını; eğitim, aile, bilinç, iletişim ve toplumsal dayanışmanın da bu mücadelenin parçası olması gerektiğini anlatıyor.

Ben Zafer Ercan'ın bu çabasını çok önemsiyorum. Çünkü uyuşturucuyla mücadelede salt uyuşturucu satıcısını konuşursak hikâyenin yarısını konuşmuş oluruz. Diğer yarısında çocuk var. Genç var. Aile var. Öğretmen var. Arkadaş çevresi var. Ve bütün bunların ortasında, çoğu zaman yardım istediğini bile söyleyemeyen bir insan var.

Bu nedenle Zafer Ercan'ı Urla'ya davet etmek istiyorum. Kendisini burada çocuklarla, gençlerle, anne babalarla ve eğitimcilerle buluşturmak, uyuşturucu bağımlılığı konusunda kapsamlı bir seminer vermesini sağlamak istiyorum. Bu konuda konuşmaya, dinlemeye ve bilinçlenmeye gerçekten ihtiyacımız var. Çünkü mesele yalnızca başkasının çocuğunun başına gelebilecek bir şey değil. Uyuşturucunun kimi, ne zaman ve hangi hayatın içinde bulacağı hiç belli olmaz.

Ben bir öğretmen olarak çocuklarımızın yalnızca resim yapmasını, kitap okumasını, derslerinde başarılı olmasını istemiyorum. Önce kendilerini değerli hissetmelerini istiyorum. Konuşabilecekleri, hata yaptıklarında kaçmayacakları, korktuklarında yardım isteyebilecekleri yetişkinlerin hayatlarında olmasını istiyorum.

Çünkü bazen bir çocuğu kötü bir alışkanlıktan uzaklaştırmanın ilk adımı ona uzun uzun nasihat etmek değildir. Bazen sadece karşısına oturup gerçekten dinlemektir.

“Anlat, seni dinliyorum.”

Belki de bugün çocuklarımıza en çok söylememiz gereken cümle budur.

Çünkü çocuğun sesi evde duyulursa, dışarıdaki yanlış seslerin onu kendisine çekmesi çok daha zor olur.

Çocuklarımızı uyuşturucudan korumak istiyorsak, önce onları yalnızlıktan koruyalım.

DİĞER YAZILARI Zeytin, Sanat ve Bir Kentin Hafızası 01-01-1970 03:00 VİTRİNLİK BAYRAM 01-01-1970 03:00 BUKALEMUN VE ASLAN 01-01-1970 03:00 URLA GERÇEKTEN KURTULDU MU? 01-01-1970 03:00 Yollar, Binalar ve Boş Tuvaller Arasında... 01-01-1970 03:00 Büyükler İçin Hayal Atölyesi 01-01-1970 03:00 Cehaletin Megafonu 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR -10 01-01-1970 03:00 TEK BİR ÇOCUK BİLE! 01-01-1970 03:00 İSTASYON 01-01-1970 03:00 O PİKAP, BU PİKAP, ŞU PİKAP 01-01-1970 03:00 HAYDİ ARTIK! 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR: PORSUK VE SİNCAP 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR - MAVİ AYI 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR - MASKELİ TİLKİ 01-01-1970 03:00 Normalleştirme! 01-01-1970 03:00 AŞKIN İÇİN KAÇ LİRA HARCARSIN? 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR 01-01-1970 03:00 Kravatlı Abiler ve Boyalı Deliler 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR 01-01-1970 03:00 LASTİKÇİ YILDIZI REJİMİ 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR 01-01-1970 03:00 ÖĞRETMEN Mİ? 01-01-1970 03:00 KORKMA 01-01-1970 03:00 KÜÇÜK KENTİN BÜYÜK KALBİ 01-01-1970 03:00 KENDİME SİTEM 01-01-1970 03:00 SİVRİSİNEK- SAZ MASALI 01-01-1970 03:00 URLA NASIL KURTULUR? 01-01-1970 03:00 30 Ağustos: Madalyonun Öteki Yüzü 01-01-1970 03:00 Üzümün Şarkısı, Bağbozumu 01-01-1970 03:00 BİR ŞEY OLMAZ 01-01-1970 03:00 Mendilimin Ucuna Sakız Bağladım 01-01-1970 03:00 ADALET 01-01-1970 03:00 “Sen tek başına ne yapabilirsin ki?” 01-01-1970 03:00 SİS VE İHANET 01-01-1970 03:00 YILIN BİR GÜNÜ 01-01-1970 03:00 ATATÜRK’ÜN KAYIP MEKTUBU 01-01-1970 03:00 SESİMİ KISMA 01-01-1970 03:00 İNANÇ VE HALKIN ZAFERİ 01-01-1970 03:00 O SAAT KIRILDI 01-01-1970 03:00 Bir Tebrikten Ötesi 01-01-1970 03:00 RAMAZAN BEY VE YAŞLI ADAM 01-01-1970 03:00 RENGİMİZ BELLİ OLSUN 01-01-1970 03:00 BÜYÜKLERE MASALLAR 01-01-1970 03:00 YAKIŞMADI 01-01-1970 03:00 EĞER 01-01-1970 03:00 DÜNYA’YA IŞIK OLAN LİDER 01-01-1970 03:00 SESSİZLİĞİN KELEPÇESİ 01-01-1970 03:00 BAŞUCUMUZDASIN 01-01-1970 03:00 DEĞİŞİM VE KÜLTÜR SANAT 01-01-1970 03:00 OKULUN İLK GÜNÜ 01-01-1970 03:00 OKULUN İLK GÜNÜ 01-01-1970 03:00 MEHMET ALİ 01-01-1970 03:00 ATATÜRK ‘ÜN ATEŞİ 01-01-1970 03:00 ÇOCUKLAR SİZİ ÇOK SEVİYOR 01-01-1970 03:00 BAKMAK ve GÖRMEK 01-01-1970 03:00 BAŞLIYORUZ 01-01-1970 03:00