Bir zamanlar, derin bir ormanda yaşayan bir ayı vardı. Bu ayı diğerlerine benzemezdi. Rengi ne bozdu ne kahverengi… Onun tüyleri gökyüzü gibi maviydi. Ormandaki hayvanlar onu ilk gördüklerinde duraksadı. Renginden ötürü sempatik buldular. İlgi gösterdiler. Ayı’da bu ilgiden ve sevgiden çok muyluydu, herkesin yardımına koştu, geldi, gitti.

 Sonra fısıldaşmalar başladı. “Bu normal değil,” dediler. “Bu bize benzemiyor.” Ve zamanla, kimse onun yanına yaklaşmaz oldu. Ama ayı, yine de yaklaşan taraf oldu. Yıkılan yuvaları onardı. Aç kalanlarla yiyeceğini paylaştı. Soğukta üşüyenlere odun taşıdı. O, dışlandığı ormanda bile herkese yer açtı.

Günler geçti, mevsimler döndü… Ama hiçbir şey değişmedi. Yardım ettiğinde teşekkür edenler oldu, ama dost olan olmadı. Yanına gelenler hep bir ihtiyaçla geldi, ama kimse onun yanında kalmak için gelmedi. Ayı her gün biraz daha yoruldu. Ama asıl yorgunluğu bedeninde değil, içinde birikti.

Bir gün, ormanın kenarındaki gölde kendi yansımasına baktı. Mavi tüyleri suyun içinde dalgalanıyordu. İlk kez kendine sordu: “Ben neyi yanlış yaptım?” Cevap yoktu. Sadece yıllardır biriken bir duygu vardı: İyi olmak yetmemişti. Kendisi olmak ise kabul edilmemişti.

O gün ayı bir karar verdi. Ne bağırdı, ne kızdı, ne hesap sordu. Sadece sustu. Ve ilk kez… kimse için hiçbir şey yapmadı. Üzüldü, birazcık da ağladı. Ama sonra gözyaşlarını sildi. Arkasını döndü ve sessizce uzaklaştı o ormandan.

Başta kimse fark etmedi. Çünkü kimse onun varlığını gerçekten fark etmemişti ki. Ama sonra küçük şeyler değişmeye başladı. Bir yuva yapılmadı. Kış hazırlıkları eksik kaldı. “Aman n’olcak” dediler. Ama yine kimse ayıyı düşünmedi.

Günler geçti. Zor zamanlar geldiğinde, herkes bir şeylerin eksik olduğunu hissetti. Ama kimse neyin eksik olduğunu söyleyemedi. Çünkü eksik olan, yıllarca görmezden gelinmişti.

Ayıyı aramaya karar verdiklerinde yine çok geçti. Onu en son görenler, ormanın sınırına doğru yürürken gördüklerini söylediler. Mavi tüyleri, ağaçların arasında yavaşça kaybolmuştu.

Ayı gitti. Onunla birlikte, ormanın en sessiz inceliği de gitti. Ve orman ilk kez şunu anladı: Birini dışlamak, sadece onu kaybetmek değildir. Bazen, onunla birlikte iyi olan ne varsa hepsini de gönderirsin.

Farklı olanı dışlayanlar, ya da onun farkını normalleştirip öteleyenler, bir gün en çok ihtiyaç duydukları şeyi neden kaybettiklerini anlayamazlar. Çünkü bazı hayvanlar, sadece kendileri oldukları için değil, orada oldukları için dünyayı daha renkli bir yer yaparlar.

Ayı şimdi, kimsenin onu tanımadığı bir ormanda yaşıyor. Orası daha sessiz, daha küçük… Ama daha özenli bir yer. Bu kez herkes onun ne verdiğine değil, kim olduğuna bakıyor.

Ayı bu yeni ormanda durmayı öğrenmiş. Hayır demeyi bilmiş. Birine yardım etmeden önce kendine bakmayı, yorulduğunda geri çekilmeyi ve en önemlisi, herkesin yükünü taşımak zorunda olmadığını.

Oradaki hayvanlar da farklı. Onlar ayıya yaklaşırken bir ihtiyaçla değil, bir merakla ve en önemlisi gerçek sevgi ile geliyorlar. Bazen hiçbir şey istemeden sadece yanında oturuyorlar. Bazen sadece konuşuyorlar, halini hatırını soruyorlar. Onu önce rengi için sevip, sonradan farklı olduğu için ötelemiyorlar. Ve ilk kez, ayı kendini “işe yaradığı için” değil, olduğu haliyle var hissediyor.

Tüyleri mi?

Hâlâ mavi.

Hiç değişmedi.

Ama bu kez mesele rengi değil.


Çünkü doğru yerde, farklılık göze batmaz, ışık verir, aydınlatır, mutlu eder, mutlu olur.