Doğduğumuz andan itibaren öğretmenlerimizle tanışıyoruz. Ailemiz, eşimiz, arkadaşlarımız, öğretmenlerimiz; kısaca karşılaştığımız herkes, bir dönem bize hep kendi öğrendiklerini ve üstüne kendi ekledikleri öğretileri öğretmişlerdir. Biz de kopyalayıp üstümüze yapıştırıp herkesten biraz olmuşuzdur. Karışık menü misali…
Dolayısıyla hangi dalda olursa olsun, bugünün öğretmenleri de öğrenmeye başlamışlardır. Öğretmenler hep öğrenirler, öğrenmeyi hiç bırakmazlar, her an eğitimdedirler. Kendileri öğrenip kendilerinde olan tohumlardan da ekerek öğretirler. Öğretirken de öğrenirler.
Hep almayı öğrenmiş bir kişinin vermekle ilgili cimriliği vardır. Bunun ne demek olduğunu bilemeyebilir. Bir gün bir olay yaşar ve dengeye gelir. En büyük öğretmeni kendi oluverir.
Yeryüzünün öğretmenleri, gökyüzünün öğrencileriyiz vesselam. Öyleyse son nefesimizi verene dek öğrenciliğe, öğrendiklerimizi yetkimiz ve iznimiz olduğu kadar öğretmeye devam edeceğiz.
Kime? Önce kendimize, sonra sevgiyle hangi ortamda kimlerle bir araya geliyorsak onlara.
Peki ya doğa, hayvanlar, bitkiler… Taş, toprak, su, hava, ateş ve doğa olayları ne anlatıyor? Rüzgâr, fırtına, deprem… Dünya Ana da bize öğretiyor. Peki, o nereden öğrenmiş?
Hayvanlar, bitkiler konuşmuyorlar ama nefes alıyorlar; canlılar ve öğretiyorlar. Mevsiminde giyinip çiçek açmayı, tohuma girip zamanı gelince meyve vermeyi öğrenmek; isteyene, öğrenmeye hazır olana öğretiliyor.
Ayrı ayrı ama bir olduklarını; kiminin kış, kiminin bahar, kiminin yaz ağacı ve bitkisi olduğunu…
Hayvanlar; önce kendilerini doyurmaları gerektiğini, avlanmayı, barınmayı, doğurduklarını nasıl besleyip koruduklarını, doğalarında bozulmadan süregelen yetilerini gösteriyorlar bize.
İnsanların da mizaçlarının farklı olduğunu, bunları keşfetmeleri ve kendilerine öğretmeleri gerektiğini öğretiyorlar.
Doğanın ve yaratımın kuralları basit aslında: Seyretmek ve izlemek. Alıcı gözle bakarak görmeyi ve anlamayı seçmek gerek.
Bu aldıklarımızı, "Öğrendim." demek için bilip uygulamalı ve yaratılışa, Yaratan'a, ötesine sonsuz teşekkür etmeli.
Öyleyse kendimize destek olarak ilim ve bilim üstatlarından, kendi büyüklerimizden ilham alıp onları dinlemeli, tecrübelerinden örnek almalıyız.
İlkokulda çok sevdiğim Sevgi öğretmenimin elbisesini ve saç şeklini çok beğenmiş, anneme anlatıyordum. Annem biraz ciddileşerek, "Öğretmeninin giydikleri ve saçlarıyla ilgilenmek için mi okula gidiyorsun? Öğrettiklerini dinle!" demişti.
Anaokulunda çalıştığım dönemlerde kendimi bir daha gözlemledim. Yüzlerce küçük Nuray, rujumla, ojemle, saçımla, kıyafetimle ilgiliydi. Belli ki o yaşta beğendikleri ve ilgilendikleri şeyleri sevdikleri kişiye giydirip örnek alıyorlardı.
Yıllar sonra beklediğim onlarca cevap ve öğreti gelmiş oluyordu. Taşlar ne güzel yerine oturuyordu! Benim içimdeki süslü kız çocuğu, o yıllardan çıkıp yüzüme bakıp gülüyordu.
Kendimi her hâlimle dürüstçe ifade ettiğim yanımın, içimdeki çocuğun en iyi öğretmenim olduğunu çoktan öğrenmiştim.
Erkeklerle Süpermen, kızlarla prenses oluyordum. Bazen çekilmez derecede inatçı, uyumsuz, huysuz; bazen de çok şeker olabiliyordum.
Bir arkadaşım bir gün bana, "Çocuklarının küçüklüğünü seyrediyorsun, ne güzel!" demişti.
"Hayır, kendimi izliyorum." dedim.
Çok şaşırmıştı. "Sen her şeyde kendini görüyorsun, neden?" diye sordu.
"Çünkü kendimi yeniden keşfediyorum." dedim.
Çocuklar en güzel öğretmenlerdir. Kendimizi tekrar sorgulamamıza sebep olurlar ve bu yüzden onları başlarının üzerinden öperim. Öyle gelir içimden.
Sağlıklı bir birey olarak kendimize sunacağımız en büyük iyilik, kendimize tanı koyabilme sanatıdır. Yani tanıyabilme, eksik kalmışı tamamlayıp değiştirip dönüştürebilme yetisi…
Bizim kendimizden kendimize dönüşüm seyrimizde, bize kötü davranışta bulunan kişiler o anın usta öğreticileri olarak girmişlerdir hayatımıza. Çünkü bizi tamamlayacak, bütünleyecek en önemli bilgiyi ellerinde tutuyorlardır.
İşte, "Tıkandım, bittim." dediğimiz o anın kıymetini bilirsek öğreti bir hediyedir. Kişi sadece bir oyuncu. Görevi öğretmek. Tıpkı bizim diğer kişilere davranışımızın içindeki sıradan hâlimiz gibi.
İzleyip içinden sessizce geçip gitmesini seçmek gerek. Yıllarca sürse bile teşekkür etmeden gitmeyeceğini öğrenene kadar…
"Öğ", akıl anlamına gelen bir Türkçe sözcüktür ve öğrenci, öğrenim, öğretmen gibi sözcükler bu kökten türetilmiştir.
Öğrenmenin, öğretenlerimizin ve güzel öğretilerimizin nice olması dileğimle…
Öğretmenler Günümüz kutlu olsun!
Sevgi ve umutla…
