23 Nisan 1920. Türkiye Büyük Millet Meclisi açıldığında, dönemin havası umutla karışık gri bulutlarla kaplı bir gökyüzü gibiydi. Savaş yorgunu bir halk, parçalanmış bir imparatorluğun enkazı üzerinde, yepyeni bir ülkenin temelini atıyordu. Ancak tarih kitaplarının satır aralarına sıkışmış bir gerçek vardı ki, 23 Nisan sadece bir dönüşüm değil, aynı zamanda insanlık adına derin bir semboldü: Çocuklara adanmış ilk ve tek bayram. Ve işin gizemi tam da burada başlıyor.
Atatürk’ün, bu bayramı çocuklara adadığı bilinir. Ancak pek az kişi, bunun ardındaki farklı boyutu ve kişisel nedenleri bilir. 1922 yılında, Çankaya Köşkü’nde yalnızca birkaç kişinin şahitlik ettiği özel bir toplantıda, Atatürk’ün şöyle dediği kayda geçmiştir:
“Bugünün çocukları, yarının efendileri değil; yarının vicdanlarıdır. Bu toprakları, yalnızca akılla değil, kalple de inşa etmek gerekir.”
Bu söz, dönemin iç siyasetinde fazla duygusal bulunarak resmi kayıtlara girmemiş. Ancak onun özel kalemi Mehmet Suphi Bey’in günlüklerinde bu cümle aynen yer alır.
1932’de Atatürk’ün el yazısıyla yazdığı, fakat hiçbir zaman kamuya açıklanmayan bir mektup olduğu iddia edilir. Bu mektup, “geleceğin liderlerine” hitaben yazılmıştır ve sadece bir cümleyle başlar:
“Bir çocuğun hayal gücü, bir milletin kaderini değiştirebilir.”
Bu mektup, 1940'lı yıllarda dönemin Milli Eğitim Bakanlığı arşivine kaldırılmış, daha sonra izine rastlanamamıştır. Ancak bazı tarihçiler, Atatürk’ün bu mektupla gelecek nesillere yalnızca bir mesaj değil, bir sorumluluk bıraktığını düşünür.
Atatürk, çocuklara olan sevgisini sadece sözde bırakmadı; 1924 yılında Türkiye adına Cenevre Bildirisi'ni imzalayarak çocuk haklarına olan bağlılığını uluslararası alanda da gösterdi. Bu adım, Türkiye'nin çocuk hakları konusundaki öncü rolünü pekiştirdi.
23 Nisan, 1979 yılında altı ülkenin katılımıyla uluslararası bir boyut kazandı. Bu gelişme, Atatürk'ün "Yurtta sulh, cihanda sulh" ilkesinin somut bir yansımasıydı. Her yıl, dünyanın dört bir yanından çocuklar Türkiye'ye gelerek bu bayramı birlikte kutluyor, kültürel etkileşim ve dostluk köprüleri kuruyorlar. Atatürk, 23 Nisan'ı sadece bir bayram olarak değil, aynı zamanda bir vizyonun simgesi olarak gördü. O, çocukların hayal gücünün bir milletin kaderini şekillendireceğine inanıyordu. Bu inanç, onun çocuklara yönelik politikalarında ve bu bayramın ulusal egemenlik ile birlikte anılmasında açıkça görülmektedir.
Şimdi gelelim konunun benimle ilgili olan kısmına:
Ben bir sanat öğretmeniyim. Ama yalnızca çizgileri, renkleri, fırça darbelerini ya da gitar çalmayı öğretmiyorum. Öğrencilerime her şeyden önce hayal kurmayı öğretiyorum. Çünkü biliyorum ki, “Bir çocuğun hayal gücü, bir milletin kaderini değiştirebilir.”
Ben her gün öğrencilerime Atatürk’ün bu bilinmeyen sözlerini söylerim. Onların gözlerinin içine baka baka… Çünkü bu sözde sadece bir inanç değil, bir çağrı var:
“Çocuklara inanmak”
Bugün matematik, resim, piyano, bilim öğrenmek elbette önemli. Ama bana göre en büyük bilim, bir çocuğun gözlerindeki ışıltıyı fark edip ona “hayal kurmaya hakkın var” diyebilmektir. Bir resmin içinde saklanan bir düş, gelecekte bir mucidi harekete geçirebilir. Boş bir tuvalin başında kendi hikâyesini yazan bir çocuk, bir gün milyonlara ilham olabilir.
Ben çocuklara resim yapmayı öğretmiyorum sadece. Onlara iç seslerini duymayı, kalplerini dinlemeyi, gördüklerinden fazlasını görmeyi öğretiyorum. Çünkü gerçek resim gözle değil, kalple yapılır.
Atatürk, çocuklara yalnızca bir bayram bırakmadı. O, onların potansiyelini fark etti, onların hayal gücünü bir ülkenin temel taşı yaptı. Onun mirası, tanklarla değil; kalemle, fırçayla, notayla, sözcükle, bilimle büyüyen bir mirastı.
Ve ben bu mirasın bekçisiyim. Bir öğretmen olarak değil sadece, bir hayal koruyucusu olarak.
Çocuklara hep şunu söylüyorum:
“Gözlerinizi kapatın ve hayal edin. Sonra o hayali çizin, anlatın, yaşatın. Çünkü sizin hayal ettiğiniz dünya, bizim yarınımız olacak.”
Ben sizlere inanıyorum. Hepinizin 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nı kutlarım.