Eğer kötüler, kötülükler varsa, kötülük yapılanlar da vardır. Genelde dikkat etmeyiz, haksızlığa uğrayanlar en çok haberlerde bir ad veya sayı olarak geçerler. Kötülük bugün bize dokunmamış olabilir ama yarın dokunmayacağının garantisi yoktur. Hatta yayılıyorsa garantisi vardır.
Özgürlüklerimizin kısıtlanması, ağır zamlar altında eziliyor olmamız, adaletsizlik, demokratik haklarımızın verilmemesi, çalışma ortamının olmaması, çalıştığımız halde geçinememek, vb dokunduğunu gösteriyor aslında.
Çok şikâyet ediyoruz. Demek ki sorunlarımız var, dokunuyor. Dahası, sorunların sayıları artarken var olanlar da derinleşiyor, büyüyor. Yetkili görevli kişiler sorunları bitirmek azaltacak önlemler almak yerine yokmuş gibi davranıyor, yanlış uygulamalarını İNATLA sürdürüyorlar.
Sorunların ne olduğunu, sebeplerini ve çıkış yolunu gösterecek olan aydınlar ve basın iktidar tarafından susturuluyor, konuşanlara maddi manevi ağır cezalar veriliyor.
Cumhuriyetin ilkeleri, kazanımları yok ediliyor. Devletin bütün iş ve uygulamalarında adaletsizlik, adam kayırma, alabildiğince artmış durumda.
Eğitimden, sağlıktan aklı başında ve yandaş olmayan herkes şikâyetçi.
Dünyanın hiçbir ülkesinde görülmemiş büyük bir göçmen işgali var ve onlar hakkında kimse sağlıklı bilgilere bile sahip değil.
Ekonomi kaynakları, tarım, sanayi, yatırımlar, ülkenin değerleri yok edildi, ediliyor. Borç ekonomisi ile iflas edilmiş durumdayken ve halkın büyük kesimi açlık, yoksulluk sınırının altında yaşarken, üniversite mezunu gençler bile iş bulamazken yandaşlar çok yüksek üç, beş maaş alabiliyor, lüks şatafat içinde yaşayabiliyorlar.
Din kurumu bile adaletsizliğe, haksızlığa alet edilebiliyor.
Halkın gözü kulağı olması gereken basın-yayın büyük ölçüde yandaşlaştırıldı. Doğruları yazan, söyleyenler tehdit ediliyor, cezalandırılıyor.
Yukarıdaki sorunlara daha başkaları eklenebilir. Bunlardan bir veya ikisinin görüldüğü ülkelerde halk hemen tepki göstererek iktidarı geri adım atmaya zorluyor. Türkiye'de ise bütün bunların toplamı ve daha fazlası varken iktidar saray yaşantısını sürdürebiliyor.
En vahimi de, halk tarafından sorunların kanıksanmış olması. En hayati sorunlarımız konuşulurken bile “yeter artık bunları duymak istemiyorum” biçimi tepkiler alabiliyoruz.
Bu koşullarda canı yanan halk bazen kendiliğinden tepkilerini gösteriyor. Ancak, tepkiler örgütlü ve bilinçli olmadığı için etkisiz kalıyor.
Çözüm, halkın anayasal hakkını kullanarak örgütlü, bilinçli, mücadele etmesindedir. Bu sebeple zaten iktidar savunucuları kişilerin doğru eğitim almasını istemiyor. Kendi denetimi dışında örgüt istemiyor.
Yurttaş olarak anayasal hak ve özgürlüklerimizi bilmiyoruz. Öğrenelim. Örgütler kötü bir şeymiş, yasadışıymış gibi bir algı oluşturuldu. Oysa doğru ve sonuç alıcı işler yapmak istiyorsak örgütlü olmak zorundayız. Sivil toplum örgütlerinin, derneklerin, sendikaların, kooperatiflerin, odaların, çevre, gençlik ve kadın örgütlerinin vb kuruluş amaçları da budur. Kişisel ferahlıklar geçicidir. Küçük fikir ayrılıklarını aşarak, kendimize yakın bulduğumuz yasal örgütlerde yanlışlara karşı birlikte mücadele etmeliyiz. Toplumda yangın varken, iktidarsızlar iktidardayken kimse rahat değildir.