Bir zamanlar bu ülkede öğretmenler bir nesli ayağa kaldırıyordu. Bugün ise öğretmenler, yetiştirmeye çalıştıkları nesillerin karşısında kendi itibarlarını korumak zorunda kalıyor.
24 Kasım Öğretmenler Günü…
Bugün birkaç çiçek, birkaç kutlama mesajı ve güzel temennilerle geçiştirilecek bir gün değildir. Bugün, ülkemizin geleceği adına kendimize ağır sorular sormamız gereken bir gündür.
Çünkü bu ülkenin bir Başöğretmeni vardı: Mustafa Kemal Atatürk!
O, bir imparatorluğun küllerinden Cumhuriyet'i kurarken en büyük savaşın cehaletle verileceğini biliyordu. Cephede kazanılan zaferlerin ancak eğitimle kalıcı olabileceğine inanıyordu.
Cumhuriyet'in ilk yıllarında başlatılan eğitim seferberliği bunun en büyük kanıtıydı. Millet Mektepleri, Köy Enstitüleri, Halkevleri, sanat, müzik, tarih, coğrafya, yurttaşlık, beden eğitimi ve üretime dayalı eğitim anlayışı…
Amaç yalnızca okuma yazma bilen insanlar yetiştirmek değildi. Amaç; sorgulayan, düşünen, üreten, sanatla tanışan, tarihini bilen, Cumhuriyet'e ve ülkesine sahip çıkan nesiller yetiştirmekti.
Peki, bugün ne oldu?
Yıllar içerisinde eğitim sistemi, neredeyse her gelenin yeniden şekillendirdiği bir alana dönüştü. Müfredatlar değişti, derslerin içeriği değişti, bazı dersler programlardan çıkarıldı, bazıları farklılaştırıldı. Cumhuriyet'in ilk yıllarında eğitim anlayışının temelinde bulunan sanat, üretim, yurttaşlık ve sorgulama kültürünün eğitimdeki yeri giderek tartışılır hâle geldi.
Bugün çocuklarımızı sınavdan sınava koşturuyoruz. Ezberletiyoruz ama sorgulatabiliyor muyuz? Diploma veriyoruz ama hayata hazırlayabiliyor muyuz? Meslek öğretebiliyor muyuz? Kitap okuyan, araştıran, sanatla ilgilenen, ülkesinin sorunlarına duyarlı gençler yetiştirebiliyor muyuz?
Eğitim, bir ülkenin geleceğini şekillendirme meselesidir. Deneme tahtası değildir!
Bir ülkenin eğitim politikası, günü kurtarmak için değil, gelecek yüz yılı kurtarmak için yapılır.
ÖĞRETMENİN SÖZÜNÜN GEÇMEDİĞİ SINIFTA GELECEĞİN SÖZÜ GEÇER Mİ?
Bir zamanlar öğretmen, mahallenin en saygın insanıydı. Bir öğretmen konuştuğunda aileler dinler, bir öğretmen uyardığında veliler çocuklarına dönüp bakardı.
Bugün ise öyle bir noktaya geldik ki bazı veliler, çocuklarının yaptığı yanlışı sorgulamak yerine öğretmeni sorguluyor. Çocuğuna disiplin vermeye çalışan, yanlışını gösteren, sınır çizen öğretmenden hesap soruyor. Hatta kimi zaman öğretmenin karşısına dikilip onu tehdit etmeyi, aşağılamayı, itibarsızlaştırmayı kendinde hak görebiliyor.
Soruyorum:
Çocuğunun her söylediğini doğru kabul eden, her davranışını savunan, öğretmenin uyarısını hakaret sayan bir veli, nasıl bir gelecek yetiştirdiğini hiç düşünüyor mu?
Öğretmen, çocuğunuzun düşmanı değil, geleceğinin emanetçisidir.
Elbette öğretmen de hata yapabilir. Elbette öğretmen de denetlenmeli, yanlış yaptığında hesabını vermelidir. Ancak bunun yolu saygısızlık, tehdit ve baskı değildir.
Öğretmenin otoritesini yok ederseniz sınıfta disiplini, okulda eğitimi, toplumda saygıyı da yok edersiniz.
Sonra da dönüp "Gençlik neden böyle, çocuklar neden böyle?" diye yakınırız.
Önce aynaya bakmayı öğrenmeliyiz!
URLA'NIN GELECEĞİ DE SINIFLARDA YETİŞİYOR
Biz Urla'da denizimizi, toprağımızı, tarihimizi, esnafımızı ve kent kültürümüzü konuşuyoruz. Peki, bu kentin geleceğini yetiştiren öğretmenlerimize ne kadar sahip çıkıyoruz?
Urla'nın yarınları bugün okul sıralarında oturuyor. O çocuklar yarın bu kentin esnafı, yöneticisi, doktoru, mühendisi, öğretmeni ve sanatçısı olacak.
Çocuklarımızın geleceğini yalnızca okulların ve öğretmenlerin omuzlarına bırakamayız. Aileler, yerel yönetimler, sivil toplum kuruluşları ve bütün kent bu sorumluluğun bir parçasıdır.
Velilerimize sesleniyorum:
Çocuğunuzun arkasında durun ama yanlışının arkasında durmayın. Öğretmeniyle kavga ederek çocuğunuza iyilik yaptığınızı sanmayın. Öğretmenini küçümseyen bir çocuğa, yarın kendisine saygı duymayan bir toplumun içinde yaşayacağını da anlatın.
Çünkü Urla'nın geleceği, birbirini suçlayan velilerle öğretmenlerin değil, birbirine güvenen ailelerle eğitimcilerin omuzlarında yükselecektir.
AMA BİR DE BAŞIMIZIN TACI ÖĞRETMENLERİMİZ VAR…
Bütün bu eleştirilerin arasında bir de hakkını teslim etmemiz gereken, yüreğiyle mesleğini yapan öğretmenlerimiz var.
İmkânsızlıklar içinde sınıfına giren, kendi sorunlarını kapının dışında bırakıp öğrencisinin gözündeki umuda tutunan, bir çocuğun hayatına dokunabilmek için mücadele eden öğretmenlerimiz…
Maaşından, makamından, unvanından önce mesleğinin onurunu düşünen; öğrencisine yalnızca ders değil, insan olmayı, dürüstlüğü, sevgiyi, saygıyı ve vicdanı öğreten öğretmenlerimiz…
İyi ki varsınız!
Sizler, bütün olumsuzluklara rağmen Başöğretmenin aydınlattığı yolda yürümeye devam eden Cumhuriyet'in gerçek emekçilerisiniz.
Eleştirdiğimiz sizler değil, eğitimi bu noktaya getiren anlayıştır. Sizlere sevgimiz, saygımız ve minnetimiz sonsuzdur.
Bir öğrencinin hayatına dokunmak için gösterdiğiniz her çaba, bu ülkenin geleceğine atılmış bir imzadır.
SON SÖZÜMÜZ…
Bugün ihtiyacımız olan şey yeni bir eğitim sistemi değişikliği değil, aklı ve bilimi esas alan köklü bir eğitim anlayışıdır.
İhtiyacımız olan şey, öğretmenin önünde eğilmek zorunda bırakıldığı değil, öğretmenin saygı gördüğü, öğrencinin sorguladığı, velinin destek olduğu bir eğitim düzenidir.
Atatürk'ün Başöğretmen olduğu bir ülkede öğretmenin şiddetle, itibarsızlaştırmayla ve yalnızlıkla mücadele etmesi hepimizin ayıbıdır.
Bir ülkenin öğretmenini koruyamıyorsanız geleceğini de koruyamazsınız.
Çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras ne bir ev ne bir arsa ne de bir servettir. Onlara bırakacağımız en büyük miras; aklını kullanan, vicdanını kaybetmeyen, Cumhuriyet'in değerlerini bilen, özgür düşünen ve sorgulayan bir eğitimdir.
Başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk'e, onun izinden yürüyen bütün öğretmenlerimize ve bir çocuğun hayatını değiştirmek için ömrünü bu kutsal mesleğe adamış eğitim emekçilerine saygı, sevgi ve minnetle…
24 Kasım Öğretmenler Günü kutlu olsun.
Çünkü öğretmenin itibarını kaybeden bir ülke, geleceğini kaybetmeye başlamıştır!