Bugün Babalar Günü.
Bazıları için bir kutlama, bazıları için tarifsiz bir özlem…
Kimileri bugün babasının elini öpecek, kimileri telefonda sesini duyacak. Kimileri ise eski bir fotoğrafın karşısında sessizce dua edecek. Çünkü insan, hayatında eksikliği hiç dolmayan birkaç şeyden birinin baba olduğunu çoğu zaman onu kaybettikten sonra anlıyor.
Ben bugün hediyeleri değil, bir çift eli düşünüyorum.
Nasır tutmuş, çatlamış, yıllarca çalışmaktan sertleşmiş bir çift eli…
O eller, belki ilk adımlarını atan çocuğunu düşmesin diye tuttu. Belki okul çantasını omzuna yükledi. Belki de cebindeki son parayı, fark ettirmeden evladının avucuna bıraktı.
Bir babanın sevgisi sessizdir.
Gösterişten uzak, hesapsız ve karşılıksızdır.
Seviyorum demekten çok, emek vererek sever.
Kimi zaman bir fabrikanın gürültüsü içinde alın teri döken bir işçidir. Kimi zaman gün boyu evrakların arasında yorulan bir memurdur. Kimi zaman da bir öğretmendir. Okuldaki dersleri bittikten sonra akşamın karanlığında bisikletine biner, evden eve dolaşır, çocuklarının geleceğine bir umut daha ekleyebilmek için özel ders verir. Saatler ilerler, eve çoğu zaman aç döner. Yorgun olan yalnızca bedeni değildir, zihni de tükenmiştir. Ama kapıyı açtığında çocuklarına yorgunluğunu değil, gülümsemesini gösterir. Çünkü bilir ki bir babanın en büyük zenginliği, çocuklarının yarınlara güvenle bakabilmesidir.
Çocukken babamızın hiç yorulmadığını sanırız.
Büyüdüğümüzde ise onun yorulmaya vakti olmadığını anlarız.
Hayat insanı büyütüyor.
Ay sonunda maaşını aldığında…
O maaşla bir ayı geçirmenin ne kadar zor olduğunu gördüğünde…
Çocuklarının ihtiyaçlarını kendi ihtiyaçlarının önüne koyduğunda…
Kendi evladını ilk kez kucağına aldığında…
İşte o zaman insanın aklına babası geliyor.
Meğer o sessiz adam, sevgisini kelimelerle değil, ömrüyle anlatıyormuş.
Bugün babası hayatta olanlar için hâlâ büyük bir fırsat var.
Bir telefon…
Bir teşekkür…
Sıcacık bir sarılma…
Bunların değeri, alınabilecek hiçbir hediyeyle ölçülemez.
Babası artık hayatta olmayanlar içinse bugün, özlemle minnetin aynı yürekte buluştuğu gündür. Çünkü bazı insanlar aramızdan ayrılsa da öğrettikleri hiç gitmez.
Babalar çocuklarına yalnızca bir soyadı bırakmaz.
Dürüst olmayı bırakır.
Çalışmayı bırakır.
Merhameti bırakır.
Ayağa kalkmayı bırakır.
Ve en önemlisi, iyi insan olmayı bırakır.
Bugün babanızın elini tutabiliyorsanız, biraz daha sıkı tutun.
Çünkü hayatın en ağır pişmanlığı, söyleyemediğimiz sözlerdir.
Bir gün hepimiz çocukluğumuza dönmek isteriz.
Ama o gün geldiğinde, çoğumuzun aradığı şey çocukluğu değil, babasının elidir.
Bütün babaların Babalar Günü kutlu olsun.