1921 yılının sonbaharıydı. İşgal altındaki Urla İskelesi, gündüzleri sessiz görünse de geceleri bambaşka bir hayata bürünüyordu. İskelede nöbet tutan Yunan askerleri, limana girip çıkan tekneleri dikkatle izliyor, kıyıda dolaşan herkes şüpheyle süzülüyordu. Buna rağmen bazı kayıklar, karanlığın örtüsüne sığınarak sessizce denize açılıyor, kimsenin bilmediği görevlerle gecenin içinde kayboluyordu.
İskeleye birkaç sokak uzaklıktaki iki katlı taş evde, ihtiyarlığın son demlerini yaşayan Salih Kaptan, yıllardır odasından dışarı çıkmıyordu. Bir zamanlar Ege’nin dalgalarına meydan okuyan usta bir denizciyken, büyük oğlunu fırtınalı bir gecede denize verdikten sonra hayata küsmüş, kendini odasına kapatmıştı.
Evde hayat yine de sürüyordu. Oğlu Mehmet, gündüzleri zeytin, incir ve sabun ticaretiyle uğraşıyor, eşi Hatice ise yedi kızının çeyizini hazırlıyordu. Üst kattaki odalarda sandıklar doluyor, tezgâhlarda kilimler dokunuyor, genç kızlar sessizce nakış işliyordu.
Fakat evin geceleri bambaşkaydı.
Hava karardıktan sonra liman sessizliğe gömülür, birkaç güvenilir adam arka kapıdan sessizce içeri girip üst kata çıkardı. Sandıkların içine yalnızca kumaşlar değil, sökülmüş tüfek parçaları, fişekler ve cephane de yerleştirilirdi.
Mehmet, deniz yoluyla yürütülen gizli ikmal görevlerinde yer alıyordu. Gecenin en karanlık saatlerinde kayığıyla Urla İskelesi’nden ayrılır, işgal kuvvetlerinin deniz devriyelerine görünmemek için kıyıya paralel ilerlerdi. Hedefi, önceden belirlenmiş tenha bir Ege koyuydu. Cephaneyi burada Batı Cephesi’nin irtibatçılarına teslim eder, onlar da yükü iç kesimlere ulaştırırdı.
Bu sırrı evde yalnızca Hatice biliyordu.
Bir gece Salih Kaptan, yıllardır ilk kez odasının kapısını araladı. Sanki yıllardır içinde susturduğu bir merak, onu o merdivenlere sürüklemişti.
Üst kata çıktığında sandıkların kapağı açıktı.
İçlerinde kumaş yerine sökülmüş tüfekler, fişekler ve cephane vardı.
Tam o sırada Mehmet içeri girdi. Babasını karşısında görünce olduğu yerde donakaldı.
“Baba…”
Sesi titriyordu.
Salih Kaptan sandıklara baktı. Sonra oğluna döndü.
“Bunca zamandır bunu mu sakladın benden?”
Mehmet başını öne eğdi.
“Seni tehlikeye atmak istemedim.”
Odadaki bütün sesler bir anda kesildi.
Salih Kaptan ağır adımlarla sandıklardan birinin yanına gitti. Eliyle kapağı kapattı.
Yavaşça konuştu:
“Ben bir evlat kaybettim.”
Sesi titremedi.
“Bir ev daha kaybetmeye razıyım.”
Bir an sustu.
“Gerekirse o sandıklar da gider.”
Sessizlik biraz daha uzadı.
“Ev de gider.”
Bir an daha bekledi.
“Servet de gider.”
Başını kaldırıp oğlunun gözlerinin içine baktı.
“Ama vatan giderse…”
Sesi ilk kez çatladı.
“…hiçbirini geri getiremezsiniz.”
Mehmet’in gözleri doldu. Eğilip babasının elini öptü.
“Beni affet baba.”
Salih Kaptan oğlunun omzuna elini koydu.
“Affedilecek bir iş yapmadın.”
O geceden sonra her hazırlıkta en önde o vardı.
Sandıkların kapağını kendi elleriyle çiviliyor, geceleri iskeleye kadar taşıyor, kayık yüklenirken çevreyi dikkatle gözetliyordu.
Bir gece yine denize açıldılar.
Tam açıkta ilerlerken uzaktan bir projektör ışığı kayığın üzerine çevrildi.
“Durun!”
Yunan devriyesinin motor sesi karanlığı yardı.
Mehmet küreklere asıldı. Salih Kaptan hiç tereddüt etmeden dümeni kayalık burnun arkasına kırdı.
Projektör ışığı kayaların üzerinde dolaştı.
İkisi de nefesini tuttu.
Sanki zaman durmuştu.
Sonra motor sesi yavaş yavaş uzaklaştı.
Mehmet derin bir nefes aldı.
Salih Kaptan gülümsedi.
“Deniz, korkanı değil; sabredeni korur.”
Kayık yeniden sessizce yoluna devam etti.
Ufukta beliren deniz feneri, karanlığı yaran tek ışık gibiydi.
O gece ışığı yalnız denize açılan kayıklara değil, hürriyete yürüyen bir milletin umuduna da düşüyordu