hayret!
herkes mi sana benzedi bir anda..?
son birkaç hafta
kimi görsem sana benziyor
bana mı öyle geliyor
ben mi benzetiyorum yoksa onları sana..?
yok hayır!
kimi görsem sana çok benziyor...
hayret!
birinin gülüşü...
ne alakası var birinin gözlük camlarını silişi...
karşıdan gelenin yürüyüşü...
diğerinin konuşurken elleri...
kiminin sesi...
şunun sigarasını yakışı...
hatta birinin
ardına bakan kıvrık baş parmağı bile sana benziyor...
yaklaşıyorum acaba sen olabilir misin diye
yok yok hayır!
kokun benzemiyor işte...
yabani sarmaşık gibi
köprücük kemiğinin yumuşak çukuru
kimse keskin bir çekicilikte
senin gibi kokamaz bence...
koku deyip geçme
sevdiğin kokudan mahrum olmak en zorudur belki de
hep düşünürdüm
insan sevdiğini özleyince
burnunun direği niye sızlar diye
sevdiğin kokuya hasret
sızlatırmış burnun direğini de...
/Rabia Sümerval