“Nerde eski bayramlar” diye başlayan cümleler… “Bizim zamanımızda” diye devam eden hayıflanmalar...
O zaman yaş kemale eren biri olarak başlayım bizim bayramlara...
Bizim ekibin istihbaratı kuvvetli idi… Hangi evde şeker veriliyor, hangi ev para veriyor, hangi evde bozuk para veriliyor, hangi evde kâğıt para veriliyor...
Evde kurban telaşı devam ederken bizler yukarıdaki arsada toplanmış, sokakları hatta evleri paylaşıyorduk. Kolumuzda Seiko çakması elektronik saat, buluşacağımız saati birbirimize bildirir, kapıları çalmaya başlardık. Tabii şimdi 10 dk önce arabayı park ettiğimiz yeri unutan beynimiz o zamanki dimağ ile sokak, kapı numarası, çıkan kimsenin tipi, verdiği şekerin markası veya paranın miktarını aklımızda tutar, ekip lideri İlker’e bildirirdik. İlker bizden yaklaşık 1 yaş büyük ancak bizim ortalama boynumuzdan en az 20 cm uzun, insan irisi, kocaman elleri olan (İlker şimdi doktor ve genel cerrah) bir arkadaşımızdı. Çok dayağını yedik ama yine de onun direktiflerinim dışına çıkmadık.
Neyse konuya dönelim. İlker ki o zaman ne olacağı belli imiş çivi çakması yazısı ile bizim bilgileri not alırdı.
Şekerler ortak torbada toplanırdı. İyi bir kiloya gelince sokağın ortasındaki Ethem Bakkal’a götürülür, orada tartılır, çatapata çevrilirdi.
Ceyhun finansman müdürümüz idi. Toplanan bayram harçlıkları onda toplanır o da ihtiyacımız olan Tiktak , (o zehirlemedi ise hayatta bu vücuda zehir girmez) yapay boyalı muhallebi, cephanelik dediğimiz mesire yerinde toprağa gömüp üzerinde ateş yakıp sonra "ufff uff çok sıcak" diye yediğimiz patates, içinden albüme yapıştırmamız için ülke bayrağı çıkartmaları çıkan Dandy sakız, tahtaya sürüp kaymamızı sağlayan sabun envanterini oluştururdu.
Hatta çok iyi olursa toplam bayram harçlığı annelerimize üzerine paralel kurdele diktirip forma yaptığımız kollu atlet bile o envantere girerdi.11 Cehennem Ateşi diye şeytanın takımı olduğunu sonradan algıladığımız bir de mahalle takımımız vardı. Yendiğimiz tek takım aramızda ikiye bölünüp birbirimizle oynadığımız bir diğer takımdı.
Yokuş aşağı veya yukarı iki taş aralıklı konup kale yapılır, aramızdaki en şişman Tanju kaleye geçirilir, ben ise 11 + 1 olarak +1’i oluşturan, birisi sakatlanınca sahaya giren ama o inancı hiç kaybolmasa da hiç gerçekleşmeyen tek yedektim.
Konuyu dağıtmadan devam edeyim...
Gittiğimiz eve bir daha gitmemizin yegâne sebebi kağıt paraydı. Tabii geldiğimiz hatırlanınca sonradan lügatimize girecek bol bol içeriği bizi iğrendiren leylek efsanesini bitiren cümlelerle uğurlanırdık.
Biz sokakta oynayan, top oynadığı sokakta rahatsız olan komşu tarafından bir kova su ile yukarıdan aşağı ıslatılan, bir gün sonra o komşunun elinden üzerine sana yağı sürülüp toz şeker serpiştirilmiş dilim ekmek yiyen, bakkala gittiğinde para üstü isteyen Kevser Teyze’nin dediklerini duymayan, pencere demirlerinde sıkıştırılmış lastik ile basketbol oynayıp Kuliç taklidi yapan bir nesildik...
Büyüdük büyüdük...
Şimdi zahmet etmeden WhatsApp üzerinden bayram kutlayan eşşek kadar adam olduk…
Hadi bakem...Herkese iyi bayramlar…