ASLINDA KORKUYOR


Bu makale 2019-05-16 19:01:47 eklenmiş ve 196 kez görüntülenmiştir.
Çiğdem Adalı

 

Zaten iri olan gözleri yaşadığı öfke ile daha da büyümüştü…

Üzerime doğru eğilmiş, ellerini sallayarak “Beni çocuk mu sanıyorsun sen” diye bağırıyordu…

Farkındaydım… Hissettiği asabiyet duygusu ruhunu öyle sarmıştı ki, söyleyeceğim hiçbir şey fayda etmeyecekti…

Durumu onun açısından zorlaştıran ise ben sustukça o daha da sinirleniyordu çünkü konuşmadığım için ne düşündüğümü de öğrenemiyordu… Ne düşündüğümü öğrenemedikçe de, kontrolünü iyiden iyiye kaybetmişti… “Bir cevap versene” diyerek üstüme yürüdüğünde artık emindim… Öfkesi bana değil kendineydi aslında…

Sesini yükselttiği her an, duyabilen için “Korkuyorum” diyordu usul usul… Dili “Beni çocuk mu sanıyorsun sen” derken, ruhu “Beni çocuk gibi görüyor, kendi ile eş tutmuyor” diyordu… “Bir cevap versene” diye bağırırken de, var olduğunun bilinmesini, varlığının onaylanmasını istiyordu içten içe…

Zaman nasıl da değiştiriyor insanı… Eskiden olsa, onun öfkesine karşı aynı oranda öfke ile karşılık verirdim… Hatta belki daha fazlası ile… Şimdi ise karşısında durmuş, kendi ruhunda tellere takılmış bir kuş gibi çırpınışı izliyordum…

Elimi uzatmak istiyordum usulca… “Dur” demek… “Sakin ol, seni görüyorum… Seni duyuyorum… Varlığını kabul ediyorum…” diyerek sarmak istiyordum onu…

***

Yukarıda yazan küçük hikâye, günlük yaşamımızda çoğumuzun karşılaştığı bir senaryo… Yaşanan stres kaynaklı olaylar sırasında, zaman zaman biz hayatımızdaki her hangi birine, bazı anlarda da hayatımızda ki her hangi biri bize böyle tepkiler verebiliyor… Üstelik senaryoda öfke kontrolünü kaybetmek ile ilgili roller değişse bile bastırılan ana duygu hep aynı… Yani korku… Yok sayılmak, ciddiye alınmamak, önemsenmemek gibi duygulardan kaynaklanan korku hissi…

Kabul ediyorum, böylesi durumlar da her zaman sakin kalabilmek mümkün değil… Neticede insanlara karşı gösterdiğimiz sabır, anlayış ve tolerans onlara hissettiğimiz duygu yoğunluğu ile doğru orantılı…

Ola ki böyle bir duruma geldik, iş çığırından çıkmak üzere… Peki, o zaman ne yapacağız?

Diyelim ki karşınızdaki insan kendini kaybetti… Söylediği sözler, yenilip yutulacak cinsten değil… Hakarete varan cümleler kuruyor artık… Maruz kaldığımız psikolojik baskıdan dolayı, vücudumuzdaki tüm damarlar genişledi, şah damarımızın attığını hissediyoruz… Yüzümüzde bir yanma hissi başladı ve hatta yüzümüzde başlayan bu sıcaklık tüm bedenimizi sarar hale geldi…

İşte bu bir fırsat!

Öfkenin zirveye ulaştığı bu nokta, ruhen ve anatomik olarak manevi enerjimizin ulaştığı en yüksek noktadır… Bu yüzden bu anlar aslında fırsattır… Bizler de bu kriz durumunu aynı öfke ile karşımızdaki insana cevap vererek harcamak yerine, fırsata çevirebiliriz…

Şöyle ki; oluşan yüksek enerji, enerjinin ana kaynağı ile doğrudan bağlantı kurup, dileklerimizin gerçekleşeceğine dair haber verendir…

Bu yüzden böyle zamanlarda  “İçinde bulunduğum durumu huzura kavuşturmak için bana maddi manevi kudret ver” diye dua ederek o yüksek akım negatif enerjiyi pozitife çevirebiliriz… Aklımızdan olumlu düşünceler ve yüreğimizden olabildiğince güzel duygular geçirmek, bize göre olumsuz olan bu andan yaşadığımız hayata dair yarar elde etmemizi sağlayacaktır…

Belki de eskilerin “Beddua etme, tutar” demesinin bilimsel açıklaması budur… Ne dersiniz?


Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer yazıları...
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
E-Mail Bülten Kaydı
Döviz Kurları
Arşiv Arama
- -
Anket
Pencere Haberin Yeni Tasarımını Beğendiniz mi?
Hayır
Evet
 Pencere Haber | Gündeme Açılan Pencere
© Copyright 2014 Pencere Haber. Tüm hakları saklıdır. Bu site Toprak Yapım Web Hizmetler alt yapısı ile yapılmıştır.
GÜNDEM
SPOR
SİYASET
EĞİTİM
DÜNYA