MOZART, CEREN VE İBRAHİM'İN GÜZEL HİKÂYESİ...


Bu makale 2019-02-07 21:35:03 eklenmiş ve 108 kez görüntülenmiştir.
Aslı Kavcıoğlu

 

Benim adım Ceren, kemanımın adı Mozart. Kimsesizler mezarlığındaki ölülere Mozart dinletileri yapıyorum. On iki yaşındayım ve Mozart`ın da kimsesizler mezarlığına gömüldüğünü öğrendim geçen yıl. Kemanımın da bir adı olsun istedim ve kendisine Mozart dedim.

Mezarlık görevlisi, ilk başlarda çok kızdı bana. Keman çalmamamı, ille bir şey yapacaksam, dua etmemi söyledi. Babam dedi ki, “kimse ziyaret etmiyor buradaki ölüleri; bu mezarlığa bizden başka kim gelecek ki?” “O da doğru!” dedi görevli ve uzun zaman sonra, bugün gidince mezarlığa, “sizi merak etmeye başlamıştım, iyisiniz değil mi?” diye sordu bize. “İyiyiz, yok bir sorun” dedik babamla; Mozart dinletisine başlarken fark ettim ki, görevli de bizi dinliyor huzurla.

Altı yaşından beri keman çalmak bir tutku benim için. Belki konser salonlarında da çalarım ileride; turnelere çıkarım, ödüller alırım belki, kim bilir… Yolumun açık olduğunu, çok başarılı olacağımı söylüyor hocalarım. Benim umurumda değil başarılı olmak. Ben keman çalmak istiyorum yalnızca. Mozart`ın sefalet içinde geçen hayatını okudum ve kısacık ömrünün bitiminde, kimsesizler mezarlığına gömülmesi beni çok düşündürttü. Ben, başarılı olmak değil, mutlu olmak istiyorum. Zengin olmak, ünlü olmak, kariyer sahibi olmak başarı değil kesinlikle. Kedileri sevmek başarı mesela; çiçeklerle konuşmak, delilerle anlaşmak da başarı.

Mozart`ın hayatını okumasam, kimsesizler mezarlığına gitmezdim; hatta kimsesizler mezarlığı diye bir mezarlık olduğunu da bilmezdim. Oradaki ölüleri düşündüm; birçok ölü çocuk da var mezarlıkta. Görevliye sorduk; çoğu çocuğun evsiz olduğunu, diğerlerininse mülteci olduğunu söyledi bize. Ben de evsiz bir çocuk olabilirdim; mülteci bir çocuk, kimselerin fark etmediği ve öldüğünde de kimsesizler mezarlığına gömülen ve mezar taşında birkaç haneli bir sayının yazılı olduğu bir çocuk…

Annem ilkokul öğretmeni. Sınıfında mülteci çocuk da var, Çingene çocuk da. Bütün öğrencilerini çok seviyor annem ve sevgiyle sarılıyor mülteci çocuğa da, Çingene çocuğa da. Bu durum benim için çok normal. Ama kendi okulumda olsun, annemin okulunda olsun, mülteci ve Çingene çocukların nasıl incitildiğini, nasıl hor görüldüğünü biliyorum.

Sınıfımda Çingene bir arkadaşım var, adı İbrahim. Benim sıra arkadaşım. Bir gün dedi ki bana, “yarın benim doğum günüm.” Gülümsedim İbrahim`e; “sana hediye alacağım” dedim. “Senden bir şey isteyeceğim” dedi çekinerek “Elbette, iste” dedim. “Bana keman çalar mısın yarın?” diye sordu. Hediye olarak, keman tınıları istemişti arkadaşım. Nasıl mutlu oldum bilemezsiniz… Ertesi gün, sınıfa Mozart`la geldim. Öğretmenimden izin isteyip tahtaya doğru yürüdüm kemanımla. Önce öğretmenimi, sonra arkadaşlarımı ve İbrahim`i selamladım başımı hafifçe öne eğerek. Herkesin gözlerine baktım büyük bir ciddiyetle. Birden heyecanlandım; sanırsınız piyanoda bana Fazıl Say eşlik edecek! “Şimdi, sizlere neoklasik tarzda bir eser dinleteceğim” dedim. Kimsede çıt yok! Tutamadım gülmemi.. Sonra, ne mi yaptım? A be Roman havaları çalmışım İbrahim`e! Kıpır kıpır ettirmişim bütün sınıfı; öğretmenimi bile şıkır şıkır oynatmışım İbrahim`in doğum gününde! Sonra, kemanımı bırakmışım öğretmen masasına, başlamışım Mastika`yı söylemeye; attırmışız göbecikleri İbrahim`le! Sonra, ne mi oldu? İbrahim sarıldı bana ve dedi ki, “Mozart`a dokunabilir miyim, kabul eder misin?” “Seve seve” dedim ve kucağına aldı Mozart`ı İbrahim; bir bebeği sever gibi sevdi, okşadı, öptü kemanımı. Kimsesizler mezarlığındaki Mozart`ı düşündüm o anda. Eminim ki duyumsamıştır mutluğunu İbrahim`in. İlk kez, o gün, doğum gününde, bütün sınıfça sahiplenildi benim Çingene arkadaşım…

İki ay sonra doğum yapacak annem ve kız kardeşim Beren katılacak aramıza. Adı şimdiden belli kardeşimin; ben istedim Beren olmasını adının. Beren`i, Mozart`la karşılayacağım evde. O yumulu gözlerine bakarak Mozart`ı dinleteceğim fındık kurduma. Beren de, annem gibi, babam gibi, ablası gibi ayrı gayrı bilmeyecek; bir görecek herkesi ve en büyük başarısı can`a kıymet vermek olacak kardeşimin…

Benim adım Ceren, kemanımın adı Mozart. Okuyan, araştıran herkes, Mozart`ı kimsesizler mezarlığında biliyor. Oysa Mozart, ben onu tanıyalı beri, bazı günler yanı başıma gelip, kemanımın tınılarıyla uyuyor…

Sevgili Mozart; kemanıma senin adınla sesleniyorum. Senden bahsediyorum evsizlere, mülteci çocuklara, Çingenelere, incitilmiş, hor görülmüşlere; ama seni en çok kimsesizler mezarlığındaki ölüler anlıyor…

Alıntı

Mutlu ve sağlıklı haftalar dilerim.


Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer yazıları...
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
E-Mail Bülten Kaydı
Döviz Kurları
Arşiv Arama
- -
Anket
Pencere Haberin Yeni Tasarımını Beğendiniz mi?
Hayır
Evet
 Pencere Haber | Gündeme Açılan Pencere
© Copyright 2014 Pencere Haber. Tüm hakları saklıdır. Bu site Toprak Yapım Web Hizmetler alt yapısı ile yapılmıştır.
GÜNDEM
SPOR
SİYASET
EĞİTİM
DÜNYA