ELLİ‘YE BİR AY KALA


Bu makale 2017-10-12 18:16:17 eklenmiş ve 447 kez görüntülenmiştir.
NURAY ÇETİNGÖZ

Geçtiğimiz hafta Cumartesi akşam saatlerinde, kendi kendime aldığım kararın içinde Pazar günü öğlene kadar uyumak, bütün gün hiçbir iş yapmamak vardı. Hafiften keyfim izin istemişti. İzin vermeyip onu kaçırmaya pek niyetim yoktu. Yüzüm güldü bir anda, sevinmiştim.

Aferin bana İnşallah uygularım diye düşünüyordum ki; aklıma Aşure geldi,  haftaya yaparım dedim içimden. Aradan on dakika geçmedi bizimkiler ”Anne aşure yapsana yarın evdeyiz, kesin yardım ederiz” dediler. Naz yaptım biraz, onların yardım edeceklerine pek inanmıyordum. Hem Pazar günü ben dinlenecektim. Arkasındandan bu isteğe canım komşum da katılıp” ablacım hadi beraber yapalım” dedikten on dakika sonra kendimizi iki kilo buğdayı yıkarken çeşmenin başında bulduk. Naz yapacak hiç şansım kalmamıştı. Eh napalım en azından kadro iyiydi.”Herkese sabah yedide uyanacak ve yardım edeceksiniz tamam mı?“ dedim. “Peki” dediler. Sabah komşumun görevi diğer malzemeler için alış verişe gitmek ve büyük tencere bulmaktı. Çocuklar da buğdayın dibi tutmasın diye karıştırmaya yardım edeceklerdi. İki kilo buğdaydan aşure yapmak,  benim dinlenme günümde piyangodan çıkmış gibi, kolay değil resmen olaydı. Pazar sabahı yan dairemde oturan komşumdan hiç ses yoktu.  Kıyamam uyandırmayayım diye düşünürken, O da aynı şeyi benim için düşünüp, alış verişe çıkıp büyük tencere bulma peşine bile düşmüş. ” Nuray abla kalkınca beni arar nasıl olsa” diyerek. Henüz o da ortada yoktu.  Çocukların alarmları sabah,  bana yardıma kalkmak üzere kurulmuş, nedense çaldıkça sürekli susturuluyorlardı.  Belli ki kalkmayacaklar, onlara da hiç ilişmiyorum. Bu sırada buğday pişti, malzemeler yavaştan sırayla eklenecek. Bir yandan da düşünüyorum”.Ben yalnızım şu an” diyorum Yardım konusunda çocuklarım dahi olsa, beklenti içine girmediğim için mutlu hissediyorum. Her zaman söylediğim gibi yaşadığım anın tadını çıkararak… Kısacık bir anda neler çözüyor insan…

Biz yıllarca aşureyi hep annemle beraber yaptık. Anneme her defasında” bırak bu defa ben yapayım sen otur”.dediğimde” Elli yaşında yalnız yaparsın” der sadece yardım etmeme izin verir, hiçbir şeye karıştırmazdı. Geçen sene Urla’ya yerleştiler. Ve Elli yaşıma bir ay vardı.

Geleceğe yazılmış bir mektup daha yerine ulaşmıştı. Bilmeden söylediğimiz hangi sözlerin içinde yaşıyoruz. Ne güzel mektuplar yazmışız kim bilir? Her yalnız kaldığımız anda o mektuplardan birini okuyoruz. Aslında hatırlıyoruz. Aklımız biz unutsak bile bize duyduğumuz, gördüğümüz her şeyi hatırlatıyor...

Tüm insanlığın hayrına, sevgi, saygı, birlik, barış, hoşgörü, sağlık ve bereket niyeti ile duamızı yapıp aşuremizin tekrarını diledik.

 

Ve yine her şey yirmi saniyede alınmış bir kararla olmuştu. Sevdiğimiz yirmi saniyelerimizin hep güzel kararlarda kullanılmaları umuduyla…

Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer yazıları...
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
E-Mail Bülten Kaydı
Döviz Kurları
Arşiv Arama
- -
Anket
Pencere Haberin Yeni Tasarımını Beğendiniz mi?
Hayır
Evet
 Pencere Haber | Gündeme Açılan Pencere
© Copyright 2014 Pencere Haber. Tüm hakları saklıdır. Bu site Toprak Yapım Web Hizmetler alt yapısı ile yapılmıştır.
GÜNDEM
SPOR
SİYASET
EĞİTİM
DÜNYA